Co to za foto ?

[Vocatont]

Nie będzie już więcej fotozagadek?

Ależ będą. Oto klejna. Może, dla wielu z Was nie stanowić będzie problemu odgadnięcie lokalizacji tego budynku; ja natknąłem się na niego po raz pierwszy...

Czy ten dom jeszcze istnieje?

Tak jak myślałem już go niema.

[Vocatont]

https://www.facebook.com/groups/histori ... 1670659380

[Mariusz]

Co przedstawia to zdjęcie?



A może to nie Kalisz?

[kaliszanin2]

Powiedziałbym, że to skrzyżowanie Górnośląska/Legionów sprzed budowy wieży ciśnień, ale brak też innych charakterystycznych budowli.

[Cristof]

Powiedziałbym, że to skrzyżowanie Górnośląska/Legionów sprzed budowy wieży ciśnień, ale brak też innych charakterystycznych budowli.

Raczej nie jest to skrzyżowanie. Z opowieści ojca wiem że w miejscu byłego hotelu Prosna przed II wojną był tartak. Całość była w charakterystycznym zaniżeniu terenu gdzieś z 1,5 metra względem Górnośląskiej. Teren wyrównano dopiero przy budowie hotelu. Na skutek zasypania uschły dorodne topole których też nie widać na zdjęciu.

[Mariusz]

Dziękuję za dociekliwość. Miałem nadzieję, że ktoś "złapie się" na skrzyżowanie Górnośląska/Legionów, ale się nie udało.
Zdjęcie przedstawia, a jakże, Górnośląską, lecz na styku z ulicą Asnyka - tak, istniało połączenie tych ulic! Nie pomylę się, jeżeli napiszę, że niewielka część drzew towarzyszących ulicy Asnyka rośnie do dzisiaj, tuż przy banku PKO. Widoczny jest też wykop pod SP 8. A kto dopatrzył się bocznicy kolejowej od "buraka", której ślad przeciął w późniejszym czasie odcinek Serbinowskiej, prowadzący do al. WP?

[Cristof]

Dziękuję za dociekliwość. Miałem nadzieję, że ktoś "złapie się" na skrzyżowanie Górnośląska/Legionów, ale się nie udało.
Zdjęcie przedstawia, a jakże, Górnośląską, lecz na styku z ulicą Asnyka - tak, istniało połączenie tych ulic! Nie pomylę się, jeżeli napiszę, że niewielka część drzew towarzyszących ulicy Asnyka rośnie do dzisiaj, tuż przy banku PKO. Widoczny jest też wykop pod SP 8. A kto dopatrzył się bocznicy kolejowej od "buraka", której ślad przeciął w późniejszym czasie odcinek Serbinowskiej, prowadzący do al. WP?

Jestem ciekaw z którego roku jest to zdjęcie.
SP nr 8 zaczęto budować w 1961roku , sprawdziłem. Sam tam uczęszczałem w latach 1973- 78. Pamiętam istniejące przedłużenie Asnyka do Górnośląskiej już tylko w formie ścieżki. Zamiast banku była stołówka zakładowa, później bar. Nieco niżej w kamienicy był punkt napełniana syfonów. Wyskakiwało się na przerwie wypić wodę gazowaną podajże 30gr. szklanka.
Na wprost szkoły był skład jakiś materiałów. To wszystko zaczęto wyburzać gdzieś po 1977 roku. Powstawała wtedy dzielnica Konopnicka. Było tam wtedy dużo opuszczonych domków do wyburzenia. Po lekcjach penetrowaliśmy te tereny w poszukiwaniu skarbów.
Zastanawia mnie tylko całkowita pustka po drugiej stronie Górnośląskiej. Oś. Kaliniec w/g Internetu powstawało od początku lat 60 - tych. Brak tam aktywności budowlanej. Tymczasem sugerowany wykop pod fundament SP 8 już istnieje.

[kaliszanin2]

Zdjęcie przedstawia, a jakże, Górnośląską, lecz na styku z ulicą Asnyka - tak, istniało połączenie tych ulic! Nie pomylę się, jeżeli napiszę, że niewielka część drzew towarzyszących ulicy Asnyka rośnie do dzisiaj, tuż przy banku PKO. Widoczny jest też wykop pod SP 8.

Kamienica widoczna na zdjęciu to zapewne Górnośląska 65, czyli powinienem to miejsce poznać.

Za moich lat wczesnopodstawowych, a było to, ho, ho, ho, w zamierzchłej przeszłości albo jeszcze dawniej, w tej kamienicy na drugim piętrze mieszkał bardzo już wówczas stary, urodzony w XIX w. pan Rezler (to zapis fonetyczny, być może Resler, Roesler albo Rösler). Pan Rezler, człowiek bardzo miły i uprzejmy, był znajomym mojej mamy, a wcześniej babci, która zmarła przed moimi narodzinami. Nie żył w biedzie, ale był samotny i niewidomy, więc przyjaciele i znajomi starali się mu pomagać ujmując trochę codziennych obowiązków. Dlatego od czasu do czasu z polecenia mamy pokonując dwa kilometry zanosiłem panu Rezlerowi obiad, żeby nie musiał się tym dzień w dzień trudzić.

Dzięki tym wizytom poznałem niezwykłą pasję pana Rezlera. Otóż mimo niepełnosprawności przez wiele lat tworzył on w swoim mieszkaniu model zamku. Poszczególne elementy sklejał pieczołowicie z brystolu, jako tako dostępnego w tych komunistycznych czasach materiału. Inspirował się przy tym różnymi ilustracjami dla niewidomych, których w tamtych czasach w nadmiarze nie było, zapewne wiele dodawała więc jego niezwykła wyobraźnia. Nie wiem w jaki sposób to osiągał, ale model był bardzo regularny i lśnił czystością, nie było żadnych zabrudzeń klejem! Zamek miał wszystkie atrybuty prawdziwego - drzwi, okna, wieże, krużganki, dziedzińce i fosę, zajmował spore biurko. Pan Rezler czerpał z prezentacji postępów swojej pracy gościom nieskrywaną radość, a budziły one zrozumiały podziw.

Nie wiem, co stało się z dziełem pana Rezlera po jego śmierci, ale zapadło mi ono głęboko w pamięć. Niekiedy podziwiając jakąś szczególnie efektowną historyczną budowlę myślę, że jest ona niemal tak piękna jak zamek pana Rezlera. Czasami mamy szczęście spotkać niezwykłych ludzi, którzy nas kształtują.

[Mariusz]

Super, że podzieliliście się swoimi wspomnieniami. Zawsze warto poczytać o miejscach i historiach z nimi związanych.

PS
Zdjęcie datowane jest na 2 lipca 1961 r.
Nowa część Kalińca dopiero się rodziła - zaczęto od realizacji budynków Górnośląska 61a i 63.

Górnośląską 65 zapamiętałem w związku z jednym ze sklepów dość chętnie obleganych...



/źródło NID/

[kaliszanin2]

Tym wejściem wchodziłem do sieni odwiedzając pana Rezlera. Bloków w pobliżu jeszcze wtedy nie było.

[Mariusz]

Tym wejściem wchodziłem do sieni odwiedzając pana Rezlera. Bloków w pobliżu jeszcze wtedy nie było.

To faktycznie, Twoja pamięć sięga bardzo odległych czasów. Po anglijsku, od Admina, powinieneś otrzymać rangę "Senior Member".

[kaliszanin2]

Tym wejściem wchodziłem do sieni odwiedzając pana Rezlera. Bloków w pobliżu jeszcze wtedy nie było.

To faktycznie, Twoja pamięć sięga bardzo odległych czasów. Po anglijsku, od Admina, powinieneś otrzymać rangę "Senior Member".

Szczęśliwie jednak nie jestem aż takim matuzalemem, żeby spotkać pana Rezlera jako dorosły. Dzięki temu po pierwsze utrzymuję się jeszcze w miarę pewnie przy życiu, a po drugie zachowałem dziecięce wspomnienie piękna zamku pana Rezlera.